Dotychczasowe wpisy to były podróże z ostatnich dwóch lat & troszkę odnośnie mojego podejścia do trudnych sytuacji albo wartościowych przykładów, którymi się inspirowałam. Podróżować lubiłam zawsze, a poważny „kryzys” (tak, sm) potrafi skutecznie wywalić świat do góry nogami.

Ten wpis to opis mojego naprawdę ultra-szybkiego wyjazdu na Cypr. A było to tak … W czwartek wieczorem znalazłam w sieci ciekawą ofertę 3 dniowego city-break w „europejskim raju podatkowym” … z wylotem pojutrze. Po powrocie do Krakowa, zastanawiałam się, jak ja to zrobiłam? Ale w piątek się zorganizowałam i spakowałam, w sobotę do Warszawy (wylot z Krakowa byłby zbyt prosty 😛 ) i wieczorem „kawa” na Cyprze.

Cypr od lat `80 XX wieku jest podzielony na część grecką (pierwotni osadnicy) & turecką (najeźdźcy). Powyższe zdjęcie przedstawia „granicę”, obowiązkowa kontrola paszportów i można iść na przepyszną baklavę. W Turcji byłam miesiąc wcześniej, bo dzięki „szaleństwom politycznym” Erdogana, wyjazdy tam były taaaaanie. Sytuacja jest o tyle ciekawa, że po jednej stronie płaci się w euro, natomiast po drugiej tureckimi lirami. Oprócz przepysznych słodyczy są meczety, inna kuchnia i odrobina orientu 😉

Cypr jest miejscem „narodzin” Afrodyty, greckiej bogini piękna. W zachodniej części Cypru znajduje się skała, gdzie ponoć się wyłoniła z morskich otchłani. Jest tutaj ponad 300 słonecznych dni w roku, a że byłam tam końcówką listopada, jednego z najbardziej dennych miesięcy w roku, mój lunch smakował wybornie. Moje zainteresowanie „innymi rzeczami” (smakami, potrawami) dotyczy również (ku utrapieniu mojej mamy) kuchni. Jak tu przekonać Polaka, że ośmiornica jest naprawdę smaczna?

Pisanie pół żartem, pół serio z poczuciem humoru o moich przygodach, perypetiach, pozwala mi zachować dobry humor, zwłaszcza w czasach globalnej pandemii i wierzyć, że jeszcze niejedna fajna przygoda mnie czeka, a życie naprawdę potrafi zaskakiwać 😉

W końcu pracowałam w okresie gwiazdkowo – świątecznym 😉 Szczegół, że ówczesną pracę rozpoczęłam w połowie listopada, ale nie byłabym sobą gdybym nie wymyśliła … oczywiście, że tak, kolejnej podroży 🙂 Po dość szybkich i trochę późnych poszukiwaniach (Malediwy i inne fajne kierunki w rozsądnej cenie były już wyprzedane ), trafiłam na ofertę wyjazdu na Wyspy Zielonego Przylądka z wylotem z Katowic 🙂 To była szybka decyzja, trochę dłuuużej zajęło mi poinformowanie o tym rodziny. Od dawna mam zwyczaj robienia sobie letnich wakacji, w środku zimy – dbam oczywiście o odpowiedni poziom wit. D3.

To zdecydowanie były NAJLEPSZE święta Bożego Narodzenia w moim życiu, mimo że bez Kevina. Hasłem przewodnim na wyspach jest „no stress”, ludzie tam mieszkający mają tak niesamowicie pozytywne podejście do życia. To jest coś co da się wyczuć, potem patrzysz na przepiękny ocean i buzia sama się śmieje 🙂 Ja uważam, że stres z kolei jest (pośrednią) przyczyną wielu chorób, a na pewno nie „pomaga” w życiu z chorobą przewlekłą Świetny filmik o tym nagrała moja znajoma również zmagająca się ze stwardnieniem rozsianym. Przypomniała mi się reklama Old Spice – popatrz na kobietę u góry, posłuchaj Asi – wybór jest Twój.

Spędziłam naprawdę fantastyczny, słoneczny czas & wspaniała wigilię z moimi nowymi znajomymi, i w końcu nie było tych nieszczęsnych pytań „kiedy wyjdziesz za mąż?” 🙂 Jak po ponad roku czasu piszę o tym wyjeździe, przez głowę przewija mi się mnóstwo naprawdę fajnych wspomnień, łącznie z papugami, które … nie no, papugi nie ćwierkają … ale jakoś tam śpiewały. I nawet pobyt w szpitalu ostatniego dnia pobytu, nie zepsuł tego wyjazdu. Tego dnia popłynęłam motorówką (benzyna !) po oceanie (duże fale !) na snorkling, który jest czymś absolutnie fantastycznym. Tylko nie tym razem myślałam, ze „umrę”, a na drugi dzień czekał mnie 8h lot powrotny. Skończyłam w szpitalu, gdzie mnie zbadali, zrobili EKG (miałam dzięki temu „wyjątkowy prezent” dla mamy, która jest lekarzem internistą). Wróciłam do Polski, a troszkę ponad 2 miesiące później podziwiałam zorzę polarną w arktycznej Norwegii (za kołem podbiegunowym),

Od 2 lat z okazji urodzin fundowałam sobie dość wyjątkowe wycieczki – w 2018 byłam w Iranie, w ubiegłym roku podziwiałam zorzę polarną, a w tym roku … Najpierw wymyśliłam NYC (USA w końcu zniosły wizy dla Polaków), potem Madera (kiedyś odkryłam unikatową atrakcję tej wyspy – sanki, a że lubię wyjątkowe rzeczy już prawie byłam jedną nogą w Portugalii). Gdyby nie …

Jak zaczęła się epidemia coronovirusa w Chinach, nikt nie myślał, że tak szybko przybierze ona postać globalnej pandemii. Pamiętam, że nawet ja przytaczałam dane WHO dotyczące śmiertelności na grypę, SARS & MERS, a teraz sama zamiast być w następnej podróży, odbywam „kwarantannę” w rodzinnym domu.