… i znów nie wyszło … Islandia jest krajem, który chciałam odwiedzić od dawna. To był jeden z tych wyjazdów o których marzyłam długo, długooo … chyba 7 lat. Biura z którymi czasem wyjeżdałam stale & uparcie twierdziły że ja się nie nadaję, na własną ręke też nie wyszło (coś tak jakby papież Franciszek nie do końca się zgadzał żebym opuściła Kraków podczas jego wizyty) … i w końcu trafiło się niszowe biuro, gdzie stwierdzili że jak moim ograniczeniem jest chodzik (a i tak, SM), to let`s go!

Islandia jest wyjątkowym krajem, ponieważ jej największą atrakcją jest po prostu przyroda, bardzo unikatowa w porównaniu z resztą Europy. Udało mi się zobaczyć najsłynniejszy wulkan

na wyspie, który w 2010 roku sparaliżował ruch lotniczy w jakiś 1/3 świata (łącznie z moją wyprawą do włoskich Cinque Terre). Koniec końców trafiłam na fenomenalną grupę, która bardzo mi pomagała w poruszaniu się. Z pomocą chodzika, życzliwych ludzi … i samozaparcia udało mi się zobaczyć +/- 80% planu wycieczki. Gratis zobaczyłam po raz kolejny zorzę polarną … tzn. raczej jej namiastkę w porównaniu z tym co widziałyśmy w Tromso 😉

Gejzery, których nazwa pochodzi właśnie z Islandii robią wrażenie, tak samo czarna plaża (pokruszona zastygnięta lawa, zamiast piasku. Natomiast mnie najbardziej urzekło miejsce (mówiąc fachowo) cielenia się lodowca, a jak w końcu udało mi się znaleźć wyasfaltowaną (!) ścieżkę nie mogłam sobie darować zrobienia jej pamiątkowego zdjęcia.

Już kilkukrotnie wspominałam o Salmie Blair, Christinie Applegate czy Karolinie Gruszce, natomiast ta pierwsza aktorka realizuje naprawdę unikatowy projekt – film opowiadający o jej życiu & zmaganiach z SM.

Widziałam trailer filmu oraz kilka wywiadów Salmy z Robin Roberts, w których bardzo szczerze opowiada o „urokach” życia ze stwardnieniem rozsianym. Aktorka zdecydowała się na bardzo nowatorskie leczenie przy zastosowaniu przeszczepu komórek macierzystych oraz chemioterapii.

Podoba mi się to, że ktoś otwarcie opowiada o swoich przejściach, trudnościach, wzlotach & upadkach (z naciskiem na upadki 😛 ). Wiem, że z tą chorobą można (względnie) normalnie żyć, ale uważam, że obiektywne (oczywiście z poczuciem humoru) podejście do tego jak to naprawdę wygląda jest naprawdę ważne.

Jak szukałam ciekawego foto do tego wpisu … niestety mnie w Hollywood, a nawet w USA jeszcze nie było … trafiłam na ciekawą „przeróbkę” kultowego logo. Ponoć nic nie dzieje się przez przypadek, a „święte zioło” jest również wykorzystywane w leczeniu / „podnoszenia komfortu życia” ze stwardnieniem rozsianym. Pamiętam, że sama kiedyś (w akcie desperacji) próbowałam … pamiętny wieczór z jointem & whiskey … w Teheranie (poważnie).

Jakiś czas temu pisałam o tym, że z SM borykają się również Christina Applegate (Kelly ze „Świata wg Bundych”) czy Salma Hayek. Nie wiem dlaczego jak ktoś ma znane nazwisko & nieuleczalną chorobę, to wcześniej czy później dowie się o tym +/- cały świat. Okazuje, że na tych dwóch paniach lista się nie kończy. A że „Polacy nie gęsi … „, jedna z naszych rodzimych aktorek też się z tym zmaga.

Na studiach ukończyłam 7-mio stopniowy kurs tańca, wtedy też bardzo dużo chodziłam na piechotę i jeździłam na rowerze. Ale kto powiedział, że tylko zdrowi i sprawni mogą tańczyć? Ja wciąż jeżdżę na rowerze, musiałam tylko trochę zmienić model 😉 Wszystko albo przynajmniej wiele rzeczy jest możliwych jeżeli tylko lekko zmienimy, dostosujemy otaczające warunki. Jakiś czas temu znajoma (w ramach motywowania & pokazywania, że niemożliwe nie istnieje) podesłała mi poniższy filmik, który jeszcze poprzez muzykę przypomina mi mój wyjazd na Kubę czy do Rio de Janeiro 😉 Pamiętam jak na jedno ze spotkań CouchSurfingu, na które namiętnie chodziłam przyszedł (a raczej przyjechał) chłopak poruszający się na wózku inwalidzkim i w najlepsze uczestniczył w imprezie, nawet w jego tanecznej części 😉 Mnie również wiele osób pomagało, gdy wejście / podejście dokądś stanowiło „wyzwanie”.

Od dawna zastanawiałam się nad tym jak nasz sposób myślenia wpływa na to kim jesteśmy i co osiągamy w życiu. Jesteśmy przyzwyczajeni, że modelki, aktorki mają być piękne i szczupłe, w maratonach startują sportowcy

https://www.youtube.com/watch?v=_ZNPrfmBDLI

Sama nieraz zadawałam sobie pytanie, dlaczego zachorowałam. Myśle, że robiła tak niejedna osoba. Czasami trafiam na jakieś artykuły, czasami ktoś mi coś podsyła … Ostatnio zrobiła to moja przyjaciółka. Jakoś wyznania słynnych osób bardziej się przebijają, opisując

Neverending story … rozpoczęłam (kolejny) program rehabilitacji. Tym razem w Centrum Rehabilitacji Anatomica. Na pierwszy tydzień trafiłam „pod skrzydła” Tomka „no mercy” Pacułta. Mogę się „złościć”, że wymaga się ode mnie „niemożliwego”, jak ja bym tego sama od siebie nie wymagała … no tak, zawsze byłam ambitna, a wizja (sprawnych) wakacji na Bałkanach jest baaardzo kusząca.

Tomkowi udało się dokonać czegoś niesamowitego! Skończyłam z póóóźnym chodzeniem spać & równie późnym wstawaniem, bo choroba jest świetnym usprawiedliwieniem, a moje łóżko taaakie wygodne 😉 Może zabrzmi to dziwnie, ale brak określonego grafika dnia rujnuje życie … MOJE (!!!) życie. Taaak, z przyjemnością wstanę jutro o 7:00 😉

Chętnie przeniosłabym się (gdyby nie ten cały *** , „najmodniejsza” choroba sezonu ) w takie, fajne egzotyczne miejsce. Zwłaszcza, że wiosna nas w tym roku nie rozpieszcza ;(

Najchętniej kolejny wpis poświęciłabym następnej ciekawej podróży, ale z wiadomych powodów „utknęłam” w moim ukochanym Krakowie. Jako, że lubię czytać, postanowiłam poszerzyć swoją wiedzę o kolejnym, mało ciekawym aspekcie SM. Mam tu na myśli przewlekłe zmęczenie. Zawsze byłam osobą ambitną, jeszcze dość imprezową, także sytuacja, że nie jestem w stanie wstać & zacząć (efektywnie!) nowy dzień naprawdę mnie wkurza! Dlatego tym bardziej się cieszę, że udało mi się odwiedzić tyle ciekawych miejsc & uzbierać całkiem pokaźną listę fajnych wspomnień 🙂